Z wykształcenia i doświadczenia jestem inżynierem.
Przez lata pracowałam w środowiskach, w których decyzje zapadają
pod presją czasu, odpowiedzialności i realnych konsekwencji —
od produkcji jednostkowej po duże inwestycje energetyczne.
Z tej perspektywy widziałam z bliska, że większość problemów,
które nazywamy „ludzkimi”, „organizacyjnymi” czy „komunikacyjnymi”,
nie wynika z braku kompetencji.
Wynika z przeciążenia systemu —
zarówno technicznego, jak i ludzkiego.
Dlatego nie interesuje mnie ani motywowanie,
ani „naprawianie” ludzi.
Interesuje mnie moment, w którym wiedza przestaje przechodzić w działanie —
i dlaczego tak się dzieje w konkretnych warunkach.
Łączę inżynierskie myślenie systemowe z neurokognitywistyką, żeby:
— ujawniać niewidoczne zależności,
— redukować błąd decyzyjny,
— zwiększać sterowność tam, gdzie presja ją odbiera.
Nie obiecuję zmiany.
Oferuję kalibrację.
W momentach, w których decyzja naprawdę ma znaczenie.